دریای سبز

بیخودی خندیدیم
که بگوییم دلی خوش داریم

بیخودی حرف زدیم
که بگوییم زبان هم داریم

و قفس هامان را
زود زود رنگ زدیم
و نشستیم لب رود
و به آب سنگ زدیم

ما به هر دیواری
آینه بخشیدیم
که تصور بکنیم
یک نفر با ماهست

ما زمان را دیدیم
خسته در ثانیه ها
باز با خود گفتیم
شب زیبایی هست!

بیخودی پرسه زدیم
صبحمان شب بشود
بیخودی حرص زدیم
سهممان کم نشود

ما خدا را با خود
سر دعوا بردیم
و قسم ها خوردیم
ما به هم بد کردیم
ما به هم بد گفتیم

بیخودی داد زدیم
که بگوییم توانا هستیم
بیخودی پرسیدیم
حال همدیگر را
که بگوییم محبت داریم
بیخودی ترسیدیم
از بیان غم خود
و تصور کردیم
که شهامت داریم

ما حقیقت ها را
زیر پا له کردیم
و چقدر حظ بردیم
که زرنگی کردیم

روی هر حادثه ای
حرفی از پول زدیم
از شما می پرسم
ما که را گول زدیم ؟!

زندگی "باغی" است ....

که تنها با عشق "باقی" است.

مشغول "دل" باش اما نه "دلمشغول"...

که بیشتر "غصه های" ما از "قصه های" خیالی ماست.

پس بدان اگر "فرهاد "باشی ..... همه چیز "شیرین" است.....

اینجا سرزمین واژه های وارونه است:

جایی که گنج  "جنگ" می شود

درمان, "نامرد" می شود

... قهقه , "هق هق" می شود

اما دزد همان "دزد" است...

درد همان "درد"

و گرگ همان "گرگ"...

پاییز مرا عاشق میکند .... باران اما عاشقتر ....

حال تو بگو باران پاییزی با من چه خواهد کرد!!!!!